Ali Şeker Yorumuyla Kirmanckî (Zazakî – Dimilî) Şiirler

Yazar ve şair Ali Şeker, zaman içinde seslendirdiği Kirmanckî – Zazakî – Dimilî şiirleri tek bir videoda bir araya getirdi. Videoda sırasıyla Bedriye Topaç’ın “Ey Yar”, İhsan Espar’ın “Ez To Pawena” ve Akman Gedik’in “Şilîye” adlı eserleri yer alıyor.

“Goştariye şîîran zonê ma de zî weş a…” diyerek şiirleri kendi dilimizde dinlemenin güzelliğini vurgulayan Ali Şeker, çalışmasını şu derin düşünceyle taçlandırıyor:

“Ve bir noktadan sonra: Sevilen değil, bilfiil insan ve doğanın bütünselliği seven biri olarak yaşamak masumiyetin kendisi…”

Yüreğine ve sesine sağlık. Keyifli dinlemeler.

Daha Ne Diyeyim
Daha ne diyeyim size oğul,
daha ne diyeyim
başımıza gelenler
gelmesin dağın ardındaki kurdun kuşun
börtü böceğin, taşın, toprağın başına
kem söz, ki ham kelimelere yarar
yaşadıklarımı anlatamam
söz ağır, dolanıyor dilime
tartıya vurmak gerek, söylenmez herkese
sussam, lal olsam, görmesem diyorum
nasıl dillendiririm yakınmamı
gözlerim Dersim şafağı ağır ağarır
perdesi karaydı göğümüzün
yıldızlar emanet, öyle ölgün
bıçak gibi saplanır böğrüme acılar, bilesin
kaç can yitti, bilirim
iki elin sayısı değil
binler binlerdi diyorum oğul
toprak kırmızı emiyordu,
kan akıyordu munzur, ah
gelinlik kızlar atlıyordu ölüme, suya
neden seçer kızlar ölümü bir düşün
gün doğuyor, batıyor, zaman akıyordu
soluksuz bir ışıktı gün
korkuyu yanında taşıyanların yüreğinde
tedirginlikti zaman
ürkütücü bir büyü gibi…
ışığını çekiyordu üstümüzden gün oğul
ensemizde ölüm
feryatlarımız gecenin ıssızında…
dualar ettik günler boyu
bir yanıt gelmedi sesimize ey oğul
dost bir el değmedi omzumuza
daha ne diyeyim size ey oğul
dağlar biçareydi zulmün önünde
dersimlinin gölgesiydi acılar
ardı sıra geliyordu adım adım
unutmak ne mümkün
öğrendik oğul, öğrendik
acılarki olgunlaştırır insanı kimi zaman
daha ne diyeyim oğul
ne diyeyim…
Akman Gedik
Resim : Erdal Güldağ

En güzel rengim

ben siyahım
geceyi taşırım omuzlarımda
beklemeyi bilirim
susmayı
içimde büyüyen boşlukla yürümeyi

zaman
uzun bir kelime

ağırlığı var
insanın içine doğru uzayan
sessiz bir koridor gibi, sonsuz

sen
göğsüme düşen bir güneş parçası
kahkahan yüzümde karanlığı bölen
gölge yerimden ışık sızdıran
gecemi inkâr etmeyen
beni kendime geri veren
sınırlarımı kaldıran

sen

ben siyahım
çünkü geceyi bilenim
çünkü her anne biraz gecesini içinde taşır

ama sen
renklerin başladığı yer sensin

gülüşün
zamana atılmış bir iz değil
gecenin içinden geçen bir ses

sen güldükçe
içimdeki kışlar eriyor
beklemek yerini buluyor
ayrılık küçülüyor
gece anlam değiştiriyor

ellerin
yüzüme değdiğinde
dünyanın ağırlığı hafifliyor
içimdeki düğüm çözülüyor
ve ben
yeniden çocuk olmaya geçiyorum

ben siyahım
ama sen en güzel rengimsin

sen

ve hayat

sen güldüğünde
yeniden yazılan
karanlığı affeden
tek cümlem oluyorsun

Yazar Nuray Aslan

Cumartesi’nin külleri
Cinayetin işlendiği ilk zamanda
unutur suretini kardeş, kardeşin
tanrı boğazlar kanlı yüzünü
eksik bırakır yaşam türküsünü
ansızın boşalır hayat
ırmak yatağını kurutur
geri çekilir sessizlik
gök kendi boşluğuna düşer
toprağa akan kan savrulur
karışır içine gecenin zulmeti
yokluğun ötesinde
yüzünü görmemiştir çöl yağmuru
gölgeler döner kan pıhtısı gibi
insan yüzünden silinir insana dair her iz
şehir susar, aynalar kırılır
kül savrulur ıssız kalplerin üstüne

her gece ağlar kentin kadınları
sırtlarında taş, ellerinde fotoğraflar
alev alev dev taşlar arasında
boşalmış bir hayatın içinden
titrek tabutlar üstünde toplanırken
bayraklar gölgesini bile taşıyamaz

bir meydanda oturur anneler
dizlerinde kayıp evlatlarının sesi
cumartesi kadar sabırlı
cumartesi kadar sessizdir acıları
ellerinde solmuş fotoğraflar
gözlerinde zamanın karası
ne bir ses, ne bir söz
yalnızca bekleyişin ta kendisi

kırık kanatlar, görkemli gözleri taşıyamaz
yüzlerde mavi ışık, yüreklerde pas
yorgunluk masum değildir artık
çünkü hepimiz o ilk cinayetin devamıyız
öylesine akar yüzünden darbeler
masum değil artık eski yalnızlık
çoktan, insan çöl sıcağında üşür
teker teker büyür ceset yığını

kimse konuşmaz
kimse ağlamaz
kimse bir başkasının yerine yanmaz
ağıt damlar içimize
kurşun yankılı sokaklara düşer
ve paslı öfkemizi büyütür
Yazar Nuray Aslan