Canım Güzin;
Deniz hepimize bir ayna tutarak o kıymetli konfor alanımızı sorguladı.
Sen sağ ol🌱

Sevgili Sevtap,
Deniz’in aydınlık gözlerine giden her selam, dışarıda büyüyen ortak vicdanımızın da bir parçası.
Çünkü umut, en çok da birbirimizin sesine omuz verdiğimiz yerde çoğalıyor.
Sevgi ve dayanışmayla…

Beğenine erişebildiysem ne mutlu bana. Sağlığın sınamadığı ömürde birlikte var olmanın keyfi içinde olalım. Sevgi selamlarımla…

Acının içinden tek başına geçilmiyor.
Hikayemizin içinden el vermeniz çok kıymetli.
Var olun, sevgiyle kalın.

Süper olmuş , çok başarılı 🙏🏽

Kıymetli Turan arkadaşım,
ablam Gülçıray’ın anısı yalnızca benim aile hafızamda değil, Varto’nun ortak belleğinde de yaşıyor. O sabah çocuk kalanların, büyüyemeden toprağın sessizliğine emanet edilenlerin hikâyesi hepimizin içinden geçiyor.
Ne çok kayıplarımız oldu…

Vartoname arşivinde yer bulması benim için ayrıca çok kıymetli. Çünkü bu tarih hepimizin yuvasında eksikliklere neden verdi. Yazılar yalnızca okunmak için değil, unutulmasın diye yazıyorum.

Emeğine, duyarlılığına ve sahiplenmene teşekkür ederim. Var ol, sağlıkla kal.

Berxudar be bira wo qedirgiran. Karê kulturî karê de naziko. na war de kamî xizmeta zon/ziwan û kulturê ma kerda weş û war be.

Canan Hanım merhaba, ilginiz için teşekkürler! Üyelik sistemi planlarımız arasında yer alıyor. Şu an en iyi kullanıcı deneyimini sağlamak adına altyapı çalışmalarını yürütüyoruz ve tamamlamak için biraz zamana ihtiyacımız var.

Var olun sevgili Canan hanım🌱
Sitemizin sorumlusu saygı değer Turan Tosun arkadaşımızdan bilgileneceğim.

Çok iyi bir anlatım.Kaleminiz daim olsun. Sitenize üyelik opsiyonu yokmu ?

Çaresizlik, zamanla öğretilen bir biate dönüştü; insanlar acıyı bile sessiz yaşamayı kader sandı.

Yazarken biraz da o sessizliğin içinde kaybolan hayatların izini sürmeye çalışıyorum.

“Karanlığın Evi”nde anlatmak istediğim yabancılaşma süreci biraz da buydu; insanın bazen en büyük yabancılığı kendi evinin içinde yaşaması…
Bazı kapılar insanın içine kapanıyor.
Ve bazen özgürleşmek, o karanlığın içinden çıkıp ardına bakmadan yürüyebilmekle mümkün oluyor.
İnceliğiniz ve yorumunuz için teşekkür ederim.

Okuma emeğine sağlık olsun sevgili Sevda

Akşam olunca roller değişir sanki…
kadınlar nefes alır, erkekler sessizlikle tanışır.
Evde kalan o ince sessizlik,
yavaşça omuzlara iner;
insan ilk kez fark eder
bir evin yükünün çoğu zaman
söylenmeden taşındığını.
ve o an…
sessizlik bile biraz öğretir 😊
belki…

Canım Güzin,
Kalemin gördüğü kadar değil, hissedildiği kadar kıymetli olduğunu yeniden hatırlattın.
sevgiyle kal Can kadın🌱

Ne güzel okumuş, ne incelikle duymuşsunuz…
Tam da dediğiniz yerden geçiyor aslında; o kil ismindeki toprağı ben yedim, tadı da toprağı da içimde kaldı. Belki bu yüzden yazarken yalnız bir çocukluk alışkanlığını değil, dişlerimin arasında kalan zamanı, suskunluğu, yoksulluğu ve aidiyetin en çıplak hâlini de taşıyorum.
Yolculuğum dere tepe sürdü; hem memleketin içinden geçtim, hem kendimin. Bazen insan nereye giderse gitsin, dişinde kalan küçücük bir taş iziyle anlıyor nereden geldiğini. O iz silinmiyor; dile, damağa, kalbe yerleşiyor.
Sözlerimde o tadı duymanız, benim için çok kıymetli. İçimde kalan o toprağı sizin de böylesine derinden duymanız, yazının gerçek yerine ulaştığını hissettirdi. Çok teşekkür ederim. Sevgiler.

Hoş geldiniz sevgili memleketlim.
Memleket sevdamız rüzgarla birlikte çoğalıyor

…karanlığın bir parçası olduğumuzu inkar etmeyen bir şiir yolculuğu. Teşekkür ediyorum çokça🌻

Belki de en ağır miraslar görünmeyenlerdir; 
sesini çıkaramayan suskunluklar, tamamlanmamış sevgiler, içimizde yıllarca kalan o yarım cümleler…
Hepimiz biraz kendi iç odalarımızda yaşıyoruz aslında. Değerli yorumunuz için teşekkür ederim

Çok teşekkür ederim Hasan Bey.
Bazen insan yalnızca kendi karanlığını değil, kendisine bırakılmış sessizlikleri de birlikte taşır. Zaten insan çoğu zaman suskunluğun arasından biçimlenir; onu asıl ifade eden, konuşulanlardan çok, içinde biriken ve kendine yol arayan hislerdir.
Yazarken en çok bunu düşündüm; insan, kendine geçen acıyı fark ettiğinde onu dönüştürebilir mi?
“Duvarların dili olsa konuşsa” hissini içinizden geçirmeniz benim için çok kıymetli. Çünkü o evde aslında yalnız insanlar değil; suskunluk, korku ve hafıza da duvarların içinden yaşıyordu.
Değerli yorumunuz ve inceliğiniz için teşekkür ederim.

 Değerli katkılarınız ve nezaketiniz için biz teşekkür ederiz. Varto kültürüne ve diline olan bu gönüllü emeğiniz çok kıymetli. Birlikte üretmeye devam etmek dileğiyle, sağ olun.

Geç bir cevaplama olduğu için özür dilerim, günler sonra tesadüfi olarak gördüm notunu. Teşekkür ederim. Sevgi selamlarımla..

Evet, ne yazık ki tarihlerini bilmeyen bazı insanlar köklerinin Neolitik devrime kadar uzandığının farkında değiller. Azad Roni bu farkındalığı insanlara anımsatıyor.

İrfan bey bununla ilgili bir paylaşımda bulunmak isterseniz,bu platformda yayınlamaktan memnuniyet duyarız.

Paylaşımınız için biz teşekkür ederiz.

Qalçık’tan başlayıp Goşkar Baba’nın eteğine uzanan bu hatıra ve gönül yolculuğunu okuyucularla buluşturduğunuz için sizlere içtenlikle teşekkür ediyorum. Bu tür paylaşımlar sadece bir yazıyı yayımlamak değil, aynı zamanda Varto’nun hafızasına ve kültürüne sahip çıkmaktır.

Gösterdiğiniz bu vefalı yaklaşım için gönülden teşekkür ederim.

H. Dede
Eğitimci

Zaf sağ be, berxudar be! Ked û xebata to seba zon û kulturê ma zaf qîmetdar o. Destê to weş bo

Kilmekî ne prosesî şîkîno bi sernuşteye nîya îfade bikerî. Medya sosyale û platformê dîjîtalan cûyeyê komelkî sera. Vartoname rolle xo yê pozîtîfî kay keno. Naye ra şike mi çîno.
Seba ke to ma ne platformî de ardîme re têhet, berxudar be. Ez zanena kê no Platform rolle xo yê pozîtîfî kay keno.
Dawîye de seba ke ma saya sere to ra amayîmê têlewe, weş û war be.
Xwezîlba ma bo ke pîştî danîme jûbînî û xizmeta zon û kulturê xo kenîme. Berxudar be 🙏

Aramıza hoş geldiniz..