“Karanlığın Evi”nde anlatmak istediğim yabancılaşma süreci biraz da buydu; insanın bazen en büyük yabancılığı kendi evinin içinde yaşaması…
Bazı kapılar insanın içine kapanıyor.
Ve bazen özgürleşmek, o karanlığın içinden çıkıp ardına bakmadan yürüyebilmekle mümkün oluyor.
İnceliğiniz ve yorumunuz için teşekkür ederim.

Belki de en ağır miraslar görünmeyenlerdir; 
sesini çıkaramayan suskunluklar, tamamlanmamış sevgiler, içimizde yıllarca kalan o yarım cümleler…
Hepimiz biraz kendi iç odalarımızda yaşıyoruz aslında. Değerli yorumunuz için teşekkür ederim

Çok teşekkür ederim Hasan Bey.
Bazen insan yalnızca kendi karanlığını değil, kendisine bırakılmış sessizlikleri de birlikte taşır. Zaten insan çoğu zaman suskunluğun arasından biçimlenir; onu asıl ifade eden, konuşulanlardan çok, içinde biriken ve kendine yol arayan hislerdir.
Yazarken en çok bunu düşündüm; insan, kendine geçen acıyı fark ettiğinde onu dönüştürebilir mi?
“Duvarların dili olsa konuşsa” hissini içinizden geçirmeniz benim için çok kıymetli. Çünkü o evde aslında yalnız insanlar değil; suskunluk, korku ve hafıza da duvarların içinden yaşıyordu.
Değerli yorumunuz ve inceliğiniz için teşekkür ederim.