Akşam olunca roller değişir sanki…
kadınlar nefes alır, erkekler sessizlikle tanışır.
Evde kalan o ince sessizlik,
yavaşça omuzlara iner;
insan ilk kez fark eder
bir evin yükünün çoğu zaman
söylenmeden taşındığını.
ve o an…
sessizlik bile biraz öğretir 😊
belki…

Canım Güzin,
Kalemin gördüğü kadar değil, hissedildiği kadar kıymetli olduğunu yeniden hatırlattın.
sevgiyle kal Can kadın🌱

Ne güzel okumuş, ne incelikle duymuşsunuz…
Tam da dediğiniz yerden geçiyor aslında; o kil ismindeki toprağı ben yedim, tadı da toprağı da içimde kaldı. Belki bu yüzden yazarken yalnız bir çocukluk alışkanlığını değil, dişlerimin arasında kalan zamanı, suskunluğu, yoksulluğu ve aidiyetin en çıplak hâlini de taşıyorum.
Yolculuğum dere tepe sürdü; hem memleketin içinden geçtim, hem kendimin. Bazen insan nereye giderse gitsin, dişinde kalan küçücük bir taş iziyle anlıyor nereden geldiğini. O iz silinmiyor; dile, damağa, kalbe yerleşiyor.
Sözlerimde o tadı duymanız, benim için çok kıymetli. İçimde kalan o toprağı sizin de böylesine derinden duymanız, yazının gerçek yerine ulaştığını hissettirdi. Çok teşekkür ederim. Sevgiler.

Hoş geldiniz sevgili memleketlim.
Memleket sevdamız rüzgarla birlikte çoğalıyor