En güzel rengim
ben siyahım
geceyi taşırım omuzlarımda
beklemeyi bilirim
susmayı
içimde büyüyen boşlukla yürümeyi
zaman
uzun bir kelime
ağırlığı var
insanın içine doğru uzayan
sessiz bir koridor gibi, sonsuz
sen
göğsüme düşen bir güneş parçası
kahkahan yüzümde karanlığı bölen
gölge yerimden ışık sızdıran
gecemi inkâr etmeyen
beni kendime geri veren
sınırlarımı kaldıran
sen
ben siyahım
çünkü geceyi bilenim
çünkü her anne biraz gecesini içinde taşır
ama sen
renklerin başladığı yer sensin
gülüşün
zamana atılmış bir iz değil
gecenin içinden geçen bir ses
sen güldükçe
içimdeki kışlar eriyor
beklemek yerini buluyor
ayrılık küçülüyor
gece anlam değiştiriyor
ellerin
yüzüme değdiğinde
dünyanın ağırlığı hafifliyor
içimdeki düğüm çözülüyor
ve ben
yeniden çocuk olmaya geçiyorum
ben siyahım
ama sen en güzel rengimsin
sen
ve hayat
sen güldüğünde
yeniden yazılan
karanlığı affeden
tek cümlem oluyorsun
Yazar Nuray Aslan
Bu şiir karanlıkla ışığın buluştuğu çok sade bir duygu anlatıyor.Karanlığını inkâr etmeyen birinin, sevdiğiyle birlikte hafiflemeyi öğrenme hikâyesi.Sevdim..
…karanlığın bir parçası olduğumuzu inkar etmeyen bir şiir yolculuğu. Teşekkür ediyorum çokça🌻