Dingin Zamanın Yaralı Yankısı

Dingin Zamanın Yaralı Yankısı

Kenan Tosun

Bir yaz denizinin dingin salınışı gibi dalgalanıyor zaman. Gülümseyen dudak çizgilerim, Acılarımın göz çukurunda hayalet salıncağında gibi… Kirpiklerim buz tutmuş. Sözler zar zor dökülüyor dudaklarımdan. Ancak konuşur gibi olup susup, İçtiğimi hatırlıyorum yasak sözleri Ve onların yüklediği hasretleri… Zaman, Eylül’ü çoktan geçti. Sonbaharın soğuk, deli esen rüzgârları Her zamanki köşemde beni ağırlar gibi İnatla bekliyor. Bir düşe takılıyor aklımın tuvali; Gözlerinde ışıltılar, Bir pınarın berrak suyu gibi kıpırdıyor ömür. Ömür, ah ömür. Yüreğimin coşkusu, İçimin görkemli sokağı, Yüzümün aynası, sevdam… Beyaz bir güncede yumuşacık ilerliyor mavi bir bulut. Gökyüzü, sonbaharın soğuk ayazıyla Işıltılarını geceye yansıtıyor, yüreğimi okur gibi. Bir şiir kuşu çalıyor yüreğimin kapısını; Sıcak bir ürpertinin ıssız yollarında Yitiriyorum nefesimi. Tenimi yokluyorum, Dokunduğun ellerini arıyorum; Gözlerime değen eşsiz gözlerini, Ömür. Ömür, ah ömür. Gözlerinde bir bir okyanus büyüttüğüm Sonsuz sevdam… Akşamın amansız saatleri, Gecenin geçmeyen dalgalarına vurduğunda Kurşunlara geliyor gibiyim. Şafağın açmasını beklerken geçirdiğim her an, Bir idam mahkûmunun son günlerini yaşaması gibi İşkence dolu. Etim koparılıyor gibi, Ruhum çıkarılıyor gibi. Vazgeçiyorum kendimden, Tenimden, Varlığımdan.