APÊ HAŞIM
Haşim, ne kilm u ne zî derg bi. Pîrnika xo çewt bî. Hînî bi serê zonî mordemî de qesê kerdêne. Çekuyî fek ra kêm vecîyêne. Juyî ke cira çîyê pers bikerdêne, ne “Ya!” ne kî “Ney!” vatêne. Herme antêne ra u vileyê xo hetê çepî ser hejnêne, sere tadêne.
Hemseranê xo de têsere nêkerdêne, zafêrî xortan de cêrayêne. Xortan cira meseleyê erotîkî qesê kerdêne, ey zî weşîya xo şîyêne. Esasî zerrê xo ra pak bi, ê ke vatêne zî fek ra bî. Kesî cira xirabîye nêdîbî. Xortan na kêmasîya ey gegane zêde têvdêne. Înan meseleyê ke eslê xo çin o kî qesê kerdêne u zûrî kî nêne ra ser, cikerdêne zêde.
Hema zûr-raşt, meseleyî weşîya Apê Haşimî şîyêne. Destçep (solax) bi. Her karê xo bi desto çep kerdêne. Taxa xo de, werteyê dewe de raştê kamcî domanî ameyêne, bi desto raşt ê pêmûştene u bi desto çepî kî çilmê pîrnika înan pak kerdêne.
Rojêk xeberêna, vanê ke “Haşim, wistewreyê to merdo. Şîyo rahma Heqî. Bi qeydeyê xanima xo cira xeberdar bike, bere çêyê pîyî.” Pepûg Haşimî mecêro, bi senê qeyde vaco? Çêyê pîyê cênîya ey dewêde bîne der o. Kuno zerrê, vano “Erê hazir be, ma şonîme çêyê pîyê to.” Cênîk vana, “No waxtê kar u gureyî, çêyê pîyî!” Haşim hêrs beno u “Vanê pîyê to nêweş o, bêhal o, cîle der o. Ma dolimê şîmê seredane” vano u vecîno teber. Nêm saetê tepîya êno zerrê ke cênîk hona hazir nîya. “Erê ti qey hona hazir nîya?” vano. Cênîk vana “Hela vinde, karê destê mi biqedîyo, ma şonîme.” Haşim reyna vecîno teber, peyser êno ke a ancî hazir nîya. Hêrs beno, vano “Mi de qaşikê deyî yo korî nîne! Merdo, nika do we. Ecele bike, ma biresîme ceneza!” Eke nîya vano, cênîk pêhesîna ke pîyê xo merdo, dest kena ci, berbena.
Ver bi wisarî xora karê çêyan nêqedîno. Haşim şevaqê şodirî de şîyêne, kewtêne raya çêyan ser. Bêguman dewe de lînga xo fista ra her çêyî. Haşim ke waxtê kar u gureyî de bişîyêne kamcî çêyî, xortan qestîkane dest kerdêne bi ju meseleya erotîke u “Apo Haşim, ti zana se bîyo?” pers kerdêne. Apê Haşimî sere hejnêne u “Ero lajê dele, ez çi zana se bîyo! Hela vaje, ma kî bizanîme” vatêne.
Haşimî xortan ra ya “Lajê dele” ya kî “Oşpî çoçîgî” vatêne. Na çekuye tirkî ra guretbî. La xortan ra kesî zerrê xo cira nêguretêne. Kulînê hal-wezîyetê Haşimî zanitêne. Xortan, handê ke cira qala meseleyanê erotîkî bikerdêne u bivatêne “Apo Haşim, hela ma rê tayê yardim bike!” na qese bese bîye. Apo Haşim, bi meseleyanê erotîkî huyêne, xo vêrdêne ra u “Ero bes o, oşpî çoçîgî! Bes o, lajê dele! Şima ez kişta” vatêne. Ebe na qeyde karê dunya bi herme u doşanê Haşimî biyamêne kerdene kî, xemê ey nêbi. Xortan kî xora na waştêne.
Haşimî zimistanî ke şamîya mal u dewarî dayêne ci u kewtêne raye, çê bi çê cêrayêne. Çêyê xo de zêde nêmendêne. Xora hedrîya xo çê de nîyamêne. Zimistanî cîranî ke çêyan de amêne pêser, ya qalê dewrê verî, ya kî qalê remnayena çênekan kerdêne. Xortî, mexsûs kewtêne ra Haşimî, nameyê ju cênîke ardêne ra vîrî u “Apo Haşim, na cênîk senên a?” pers kerdêne. Apê Haşimî kî “Aye tewr rojê nêdîya. A hînî dana ke qet pers mekerê” vatêne. Goreyê fîkrê Apê Haşimî, her cênîye tewr şênik di-hîrê birakên xo estê. Tayê cênîkî hêrs bîyêne u “Ero Haşo Haşo, çi kena tayê boyê Heqî bike! Handê zûrî kî nêbenê” vatêne. Haşimî kî “Guna vileyê mi de bo!” vatêne.
Dem zimistan o, Haşim u xortî çêyê ju cîranî de ronîşte benê. Xortî mexsûs cira “Ma fîlane senên a, bêvane senên a?” pers kenê. Apo Haşim “Lajê delan, mayê şima kulînê kî danê. Mi de cayê sereyê şima nîyo!” vano. Haşim, xortan ra ke hêrs bîyêne, milqîya xo “Cayê sereyê şima nîyo” bîye. Xortan ra juyê “Apo Haşim, ti vana mayê şima danê. Ma ti maya xo ra nêvana çi?” pers keno. Pişkîna huyayîşî ginena bi Haşimî ro u “Ero oşpî çoçîgî, maya mi nêdo. Eke bidêne ewro çend hebî kî kewtêne ra mi dest.” vano.
Eke qalê çîyê muhîmî bibîyêne, ma vacîme qalê dewrê verî, qalê eşîrîye, araq dêmdîyêne ra Haşimî ser, qesa vûrnêne u xortan ra “Ero bêrê, ma qozan kay bikerîme!” vatêne. Hetê Gimgimî de ju kayê kaxitan est o, cira “qoz” vajîno. Zonê kayî de; asî ra ga, dîdê ra îkîlîye, hîrê ra berde vajînê. Fonksîyonê berde tewr girs o u hîrîs hûmarî hesabîna. Aye ra tepîya as (ga) o u des hûmarî say beno. Dîdê (îkîlî) kî des hûmarî say beno, la fonksîyonê gayî ra tepîya yo. Haşimî, kayê qozî ra zaf heskerdêne. Zimistanî çêyan de zafêrî qoz amêne kaykerdene. Xora bi çar kesan êno kaykerdene. Peyayên têduştî, hevalên jubînî yê kayî yê. Ê şîkînê qaytê kaxitanê destê jubînî bikerê. Rojêk ancî qoz kay kenê, rewşa Haşimî u hevalê ey zaf rind nêasena. Cira vîst hûmarî lazim ê. Berde reqîban der o, as kî Haşimî der o. Çi kamî der o, kes nêzano. O yo ke kaleka Haşimî der o, hevalê xo ra “Serbest kay bike. Haşimî de ga (as) çin o” vano. Eke nîya vano, Haşim hêrsên hêrsên, bi gayî şîrpîne masa ra ano u “Ero, no bolê maya to yo? Ma, no ga nîyo çîyê bîn o?” vano. Bi na juye pêro musenê ke ga Haşimî der o.
Çîyo ke bî, Haşim hetkarîya her kesî kerdêne. O roja tenge de kamî rê her çi ke lazim bo, lêwe de hazir u nazir bi. Coka milqîyên ey zorê xortan nêşîyêne.
Birayê Haşimî, dolimê Haşimî dawetê Almanya keno. Haşim, şono bi Almanya. Almanya de derezayên ey kî zaf ê. Xaftila xortê çepgîrî vecînê, ênê. Merhebatîye danê bi jubînî. Birazayê Haşimî “No Apê min o. Welat ra newe amo u qorîçî yo” vano. Eke nîya vano, xortê çepgîrî bawer kenê u dest kenê bi ci, Apê Haşimî rê propagandayê sîyasetî kenê. La Apo Haşim cira çîyê fam nêkeno. Handê ke herme anceno ra u “Heya, şima raşt vanê” vano. Demo ke xortê çepgîrî vazenê ra, birazayê Apê Haşimî ra “Wule apê to îqna bi. Ma hînî bawer îme, ke peyser şoro welat, qorîçîtîye ca verdano” vanê. Pişkîna kuna ra birazayê Haşimî u “Gelê hevalan mi xo rê yarenîye kerde. Çi qorîçîtîye ya heyran” vano. Çepgîrî “Wule, ma qesê kenîme, ap sade herme anceno ra. Tawa nêvano ez qorîçî nîya” vanê.
Almanya de rojê Haşimî ke benê temam, peyser şono bi dewe. Ju xort kuno ra Haşimî ser u “Apo Haşim, cênîyên Almanya senên ê?” pers keno. Haşim sere hejneno u “Wule maya to se dana, ê kî hênî ê” vano. Xort, vengê xo kirt birneno.
Haşim, o payîzî gino ra piro, mireno. Hama her zimistanî ke qozî kay benê, nameyê Haşimî êno dekernayene. Herkes “Ê Haşimî fek bî. La peyayê zê deyî zerrêpak çinê bi. Cîranêde zaf rind bi” vano.
Merdena ey ra dima zaf çîyî benê çîrokî, benê zûrî. Haşim, hona kî serê u binê qesê tayîne de êno zanayene. Na muhîm a. Vajîno ya “Kes mîno (qazux) kuye nîyo, na het de.” Roja kamî ke amê, şono. Muhîm o yo, ke çend mordemî qalê to bikerê…
Akman Gedîk