Daha ne diyeyim size oğul, daha ne diyeyim başımıza gelenler gelmesin dağın ardındaki kurdun kuşun börtü böceğin, taşın, toprağın başına kem söz, ki ham kelimelere yarar yaşadıklarımı anlatamam söz ağır, dolanıyor dilime tartıya vurmak gerek, söylenmez herkese sussam, lal olsam, görmesem diyorum nasıl dillendiririm yakınmamı

gözlerim Dersim şafağı ağır ağarır perdesi karaydı göğümüzün yıldızlar emanet, öyle ölgün bıçak gibi saplanır böğrüme acılar, bilesin kaç can yitti, bilirim iki elin sayısı değil binler binlerdi diyorum oğul toprak kırmızı emiyordu, kan akıyordu munzur, ah gelinlik kızlar atlıyordu ölüme, suya neden seçer kızlar ölümü bir düşün

gün doğuyor, batıyor, zaman akıyordu soluksuz bir ışıktı gün korkuyu yanında taşıyanların yüreğinde tedirginlikti zaman ürkütücü bir büyü gibi… ışığını çekiyordu üstümüzden gün oğul ensemizde ölüm feryatlarımız gecenin ıssızında…

dualar ettik günler boyu bir yanıt gelmedi sesimize ey oğul dost bir el değmedi omzumuza daha ne diyeyim size ey oğul dağlar biçareydi zulmün önünde dersimlinin gölgesiydi acılar ardı sıra geliyordu adım adım unutmak ne mümkün öğrendik oğul, öğrendik acılarki olgunlaştırır insanı kimi zaman

daha ne diyeyim oğul ne diyeyim…